Να ’μαστε λοιπόν σε μια καινούργια χρονιά.
Η ευχή μου για το 2026 δεν απευθύνεται μόνο στην οικογένειά μου, στους φίλους και στους γνωστούς μου, αλλά σε όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Ξέρω πως μπορεί να ακούγεται αφελές και απλό, όμως βγαίνει από την καρδιά μου. Δεν θα ήταν υπέροχο —και λογικό— να ζούμε όλοι ειρηνικά; Να δείχνουμε αγάπη και καλοσύνη ο ένας στον άλλον, γιατί είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, αν επιλέξουμε να το πιστέψουμε. Κι ακόμα κι αν δεν το πιστεύουμε αυτό, το νιώθω βαθιά μέσα μου πως μπορούμε όλοι να επιλέξουμε την καλοσύνη απέναντι στους συνανθρώπους μας. Πιστεύω ακράδαντα ότι ακόμα και μια μικρή πράξη καλοσύνης, μια ειρηνική πράξη —μικρή ή μεγάλη— με σκοπό την αλλαγή του κόσμου μας, δημιουργεί έναν κυματισμό. Αυτός ο κυματισμός ενώνεται με άλλους παρόμοιους και, στο τέλος, μπορεί να γίνει ένα μεγάλο κύμα που φέρνει την αλλαγή. Χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί στο ποιους «κυματισμούς» επιλέγουμε να δημιουργούμε. Να προέρχονται από την καρδιά μας. Βοηθά πολύ να έχουμε στο νου μας τον Χρυσό Κανόνα: « Κάνε στους άλλους ότι θα ήθελες να κάνουν οι άλλοι σε σένα», πριν από κάθε πράξη ή σκέψη που αφήνουμε να βγει προς τα έξω.
Έτσι, η ευχή μου προς όλους είναι: καλή ψυχική και σωματική υγεία, αφθονία, δημιουργικότητα, γέλιο, χαρά, ειρήνη, αγάπη και όλα τα καλά που αξίζουμε.
Επειδή ζω στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Απευθύνομαι στο θέμα Πρωτοχρονιάτικες Αποφάσεις κάτι που δε μου ήταν γνωστό όταν ήμουν μικρή στην Ελλάδα. Προς το τέλος κάθε Δεκεμβρίου, βουίζει ο τόπος για Πρωτοχρονιάτικες Αποφάσεις. Η ιδέα αυτή έρχεται από την αρχαιότητα — δεν θα επεκταθώ εδώ, αλλά θα παραθέσω σχετικό σύνδεσμο στο τέλος.
Όταν φτάνει ο Ιανουάριος, βομβαρδιζόμαστε με ιδέες για το τι πρέπει να κάνουμε: αποφάσεις, στόχους, λίστες με όσα θέλουμε να αλλάξουμε, λίστες με όσα δεν πρέπει να κάνουμε. Επειδή το θέμα προβάλλεται τόσο έντονα στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στα σόσιαλ, και παντού αλλού, είναι εύκολο να νιώσει κανείς πίεση. Σαν να πρέπει ξαφνικά να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας.
Φυσικά, υπάρχει η γοητεία της νέας χρονιάς, του «λευκού χαρτιού». Όμως, όσο μεγαλώνω, αυτό που μου έχει μάθει η ζωή είναι πως οι ουσιαστικές αλλαγές δεν ξεκίνησαν για μένα τον Ιανουάριο ούτε με μια πρωτοχρονιάτικη απόφαση. Ως παιδί μετανάστρια, έκανα αλλαγές χωρίς καν να το συνειδητοποιώ. Οι αλλαγές ήρθαν μέσα από απώλειες και μέσα από αποφάσεις που έπρεπε να πάρω χωρίς σχέδιο, μόνο με μια βαθιά πίστη ότι το αποτέλεσμα θα ήταν καλό. Ίσως, χωρίς να το ξέρω, έθετα προθέσεις και τις ακολουθούσα.
Ακούγοντας όλη αυτή τη φασαρία γύρω από τις «αποφάσεις», υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι ο Ιανουάριος δεν είναι απαραίτητα η στιγμή για μεγάλες ανακοινώσεις αλλαγών ούτε για μακριές λίστες με «μη». Είναι περισσότερο μια περίοδος για απολογισμό και ευγνωμοσύνη:
• Να αναγνωρίσουμε όλα όσα πήγαν καλά.
• Να αποδεχτούμε πού χρειάζεται βελτίωση.
• Να ξεκινήσουμε με μικρά βήματα, για να μη νιώσουμε πίεση.
• Να παρακολουθούμε την πρόοδό μας.
• Να είμαστε πρόθυμοι να επανεκτιμήσουμε και να προσαρμοστούμε.
Να θυμάστε: αν δεν έχετε κάποια πρωτοχρονιάτικη απόφαση , δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται να επανεφεύρετε τον εαυτό σας. Μπορείτε να χαρείτε για όλα τα καλά που σας έφεραν ως εδώ και να προχωρήσετε μπροστά, ένα βήμα τη φορά, με ελπίδα και πρόθεση.
Αυτό που με ωθεί να συνεχίζω είναι κάτι που με συντροφεύει από τότε που έμεινα ορφανή στα δέκα μου χρόνια. Το ένστικτό μου λέει πως το καλό που αξίζω βρίσκεται λίγο πιο μπροστά. Με ανθεκτικότητα και πίστη, στέκομαι νικήτρια απέναντι στις δυσκολίες μου.
Δεν χρειάζεται να ξεκινήσεις από την αρχή για να προχωρήσεις μπροστά. Τίμησε το παρελθόν σου, τα πάθη σου, και μπες στο μέλλον σου με ελπίδα και υπομονη.
Περισσότερες πληροφορίες για τις Πρωτοχρονιάτικες Αποφάσεις από την αρχαιότητα:
https://www.almanac.com/history-of-new-years-resolutions