Να που μπαίνουμε σε μια νέα εποχή. Τα σχόλια με τα οποία ξεκινά κάθε συζήτηση αυτή την εποχή του χρόνου είναι γνώριμα: «Τι; Κιόλας φθινόπωρο;» «Πού πήγε το καλοκαίρι;» Κι έπειτα, υπάρχουμε κι εμείς που λέμε: «Είναι η αγαπημένη μου εποχή!»
Εδώ στη Νέα Αγγλία ΗΠΑ, το φθινόπωρο είναι σχεδόν ταυτόσημο με τα χρώματα των φύλλων. Είτε οδηγούμε σε κάποιον επαρχιακό δρόμο ή στην Εθνική, είτε απλώς κάνουμε μια βόλτα σε έναν ήσυχο δρόμο, η αφθονία των χρωμάτων είναι εκπληκτική. Αποχρώσεις του κόκκινου, του κίτρινου, του πορτοκαλί, ακόμα και του μωβ, μοιάζουν να μας προσκαλούν να τις φωτογραφίσουμε. Όμως, καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος του Οκτωβρίου, αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό αρχίζει να αραιώνει. Τα φύλλα έχουν επιτελέσει τον σκοπό τους και τα δέντρα αρχίζουν να ρίχνουν τα φύλλα τους.
Αυτή η φυσική διαδικασία μου θυμίζει ότι το φθινόπωρο είναι επίσης μια κατάλληλη στιγμή για να αναλογιστούμε τι ίσως χρειάζεται να αποχωριστούμε από τη δική μας ζωή. Υπάρχουν τόσα πολλά σημεία από όπου μπορούμε να ξεκινήσουμε.
Μπορούμε να αρχίσουμε από τις ντουλάπες μας. Υπάρχει κάποιο ρούχο —ή και περισσότερα— που δεν φοράμε πια; Από εκεί ξεκίνησα κι εγώ τη δική μου διαδικασία «αποχώρησης». Διάλεξα πουλόβερ, μπλούζες, παντελόνια και φορέματα που δεν φόρεσα πέρυσι. Μάλιστα, κάποια από αυτά είχα να τα φορέσω πολύ περισσότερο από έναν χρόνο. Όπως ακριβώς τα πολύχρωμα φύλλα έζησαν τον κύκλο τους, έτσι και τα ρούχα που επέλεξα επιτέλεσαν τον σκοπό τους. Ξέρω ότι κάποιος άλλος θα έχει τώρα την ευκαιρία να τα χαρεί.
Υπάρχει άραγε κάτι που κουβαλάμε μέσα μας και το οποίο θα μπορούσαμε να αποχωριστούμε;
Ίσως κάποια συνήθεια που θα θέλαμε να αλλάξουμε; Ένας τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε απέναντι στους άλλους; Κάτι στο οποίο επιμένουμε να κρατιόμαστε, παρόλο που μας προκαλεί περιττό άγχος ή μας εμποδίζει να προχωρήσουμε μπροστά; Το να κοιτάξει κανείς μέσα του δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά είναι εφικτό. Το να ρίξουμε μια ειλικρινή ματιά και να εντοπίσουμε πού μπορούμε να κάνουμε μια αλλαγή είναι ένα τεράστιο βήμα, και η ίδια η αλλαγή μπορεί να προσφέρει τεράστια ανακούφιση. Όπως ακριβώς τα δέντρα αφήνουν τα φύλλα τους να πέσουν —με μια διάθεση που μοιάζει τόσο πρόθυμη— έτσι κι εμείς μπορούμε να αποδεσμευτούμε από συμπεριφορές που δεν μας εξυπηρετούν πια.
Ξέρω ότι τα καταφέρνω αρκετά καλά στο να αποχωριστώ διάφορα πράγματα καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, αλλά παρ’ όλα αυτά, αξιοποιώ αυτή την εποχική υπενθύμιση. Πέρα από το ξεκαθάρισμα στην ντουλάπα μου, αποφάσισα να αποχωριστώ και κάποια χριστουγεννιάτικα στολίδια. Σύντομα, θα βγάλω τα πάντα έξω και θα αποφασίσω τι θα κρατήσω και τι θα μοιραστώ με άλλους.
Καθώς κοιτάζω τα φύλλα που έχουν πέσει, θυμίζω στον εαυτό μου ότι το να αφήνεις κάτι πίσω δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το χάνεις. Θέλω να πιστεύω πως, στην πραγματικότητα, δημιουργείς χώρο για ό,τι πρόκειται να έρθει.
Έτσι, καθώς απολαμβάνουμε όλη την ομορφιά που προσφέρει το φθινόπωρο, σας προσκαλώ να αφιερώσετε μια στιγμή για να αναλογιστείτε: Υπάρχει κάτι —στην ντουλάπα, στα ντουλάπια, στο υπόγειο, στις συνήθειες σας και ή ακόμα και στην καρδιά σας— που είστε έτοιμοι να αποχωριστείτε αυτή την εποχή;
Θα ήθελα πολύ να μάθω τις σκέψεις σας περί αυτού. Εσάς, τι σας εμπνέει το φθινόπωρο να αφήσετε πίσω σας; Κάντε κλικΕΔΩ