Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας — Θυμόμαστε τη σιωπηλή δύναμη των γυναικών
Κάθε χρόνο, στις 8 Μαρτίου, γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας—μια παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη όχι μόνο στις γνωστές γυναίκες της ιστορίας, στις ηγέτιδες, τις πρωτοπόρες και εκείνες που άνοιξαν δρόμους, αλλά και μια υπενθύμιση ότι υπάρχει ακόμη δρόμος μπροστά μας για την πραγματική ισότητα.
Δεν θα σταθώ στην ιστορία της ημέρας, ούτε θα απαριθμήσω τα γνωστά ονόματα.
Αντίθετα, θέλω να μας προσκαλέσω να σκεφτούμε τις ηρωίδες που βρίσκονται πιο κοντά μας—τις γυναίκες που δεν έγιναν ποτέ πρωτοσέλιδα. Τις μητέρες, τις γιαγιάδες, τις αδελφές, τις φίλες. Εκείνες που σιωπηλά άντεξαν, μας ενθάρρυναν και μας αγάπησαν.
Ας αφιερώσουμε μια στιγμή να αναγνωρίσουμε τις γυναίκες που μας διαμόρφωσαν:
- Εκείνες που με τη δύναμή τους μας βοήθησαν να βρούμε τη δική μας αντοχή.
- Εκείνη που η ιστορία της άγγιξε την καρδιά μας και μας έδωσε ελπίδα.
- Η γυναίκα που μας άκουγε πραγματικά—και όταν μιλούσε, τα λόγια της μας τύλιγαν με κατανόηση.
- Εκείνη που χάρηκε με τις επιτυχίες μας και μας ενθάρρυνε να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας.
- Εκείνη που ήταν πάντα εκεί, στις χαρές και στις δυσκολίες.
- Οι γυναίκες που πίστεψαν σε εμάς, ίσως πριν πιστέψουμε εμείς στον εαυτό μας.
Αυτές οι γυναίκες μπορεί να μην είναι γνωστές—αλλά είναι οι καθημερινές μας ηρωίδες.
Για μένα, υπήρξαν πολλές γυναίκες που με στήριξαν ως παιδί μετανάστρια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως η πρώτη μου ηρωίδα ήταν η βιολογική μου μητέρα, η Σοφία.
Ακόμα και σήμερα, μόνο που λέω το όνομά της και φέρνω το πρόσωπό της στο μυαλό μου, νιώθω αγάπη.
Την είχα κοντά μου μόνο για δέκα χρόνια, αλλά άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι μέσα μου. Μου έδωσε μια βάση γεμάτη αγάπη—τόσο δυνατή που με στήριξε σε όλη μου τη ζωή και με διαμόρφωσε στη γυναίκα που έγινα.
Μια ανάμνηση ξεχωρίζει.
Όταν ήμουν εννέα χρονών, η μητέρα μου με κάθισε δίπλα της και μου είπε με τον ήρεμο, τρυφερό της τρόπο:
«Είσαι πια αρκετά μεγάλη για να το κάνεις αυτό.»
Αναφερόταν σε κάτι που την είχα δει να κάνει πολλές φορές.
Η μικρότερη αδελφή μου είχε τον δικό της τρόπο να πετυχαίνει αυτό που ήθελε—όχι με φωνές ή δραματικές σκηνές, αλλά κρατώντας την αναπνοή της μέχρι που δυσκολευόταν να αναπνεύσει. Όπως λέγαν τότε «κατάπινα τη γλώσσα της.» Κάθε φορά, η μητέρα μου επενέβαινε με ψυχραιμία για να τη βοηθήσει τραβώντας την γλώσσα της.
Εκείνη την ημέρα, μου είπε ότι τώρα ήταν δική μου ευθύνη να κάνω το ίδιο. Αντέδρασα. Της είπα πως δεν μπορούσα. Όμως στο τέλος το αποδέχτηκα. Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε ποτέ να το κάνω—και σήμερα με την αδελφή μου γελάμε γι’ αυτό το «μυστικό της όπλο».
Όμως, κοιτώντας πίσω, βλέπω κάτι πολύ πιο βαθύ. Η μητέρα μου με ενδυνάμωνε.
Μου έδειχνε εμπιστοσύνη, αναθέτοντάς μου κάτι που τότε μου φαινόταν σαν ευθύνη ζωής και θανάτου. Αυτή η εμπιστοσύνη φύτεψε μέσα μου κάτι πολύ δυνατό—έγινε ένα από τα θεμέλια της αυτοπεποίθησής μου. Ταυτόχρονα, μου έμαθε τι σημαίνει να αναλαμβάνεις ευθύνη.
Καθώς σκέφτομαι την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν φέρνω στο μυαλό μου μόνο τις γνωστές γυναίκες που γιορτάζουμε—αλλά και εκείνες τις σιωπηλές μορφές που μας διαμόρφωσαν.
Η δύναμή τους ζει μέσα μας. Στις επιλογές μας. Στις ιστορίες μας.
Με πολλούς τρόπους, και η δική μου διαδρομή—όπως τη μοιράζομαι στο βιβλίο μου Taxi to America—έχει διαμορφωθεί από τις σιωπηλές ηρωίδες.
Τις τιμώ όλες.
Και είμαι ευγνώμων για κάθε γυναίκας ιστορία—είτε είναι γνωστή είτε οικεία.
Η Στέλλα Ναχάτη (Stella Nahatis) είναι η συγγραφέας του βιβλίου «Taxi to America», ένα βιβλίο με απομνημονεύματα για την ανθεκτικότητα, την οικογένεια και το ταξίδι της μετανάστευσης από την Ελλάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες.